شماره ۱۷۷ - یارب این پیکر مطبوع چه نفس عجبست

یارب این پیکر مطبوع چه نفس عجبست
کافت ملک عجم فتنه خیل عربست ۱

زهر کز دست تو ریزد بایاغم شکر است
تیر کز شست تو آید بمذاقم رطبست ۲

دلم ار خواهش وصل از تو کند رنجه مباش
کار دیوانه تو دانی که برون از ادبست ۳

دوش آن لعل می آلود مرا سرخوش داشت
شیخ پنداشت که مستیم زماء العنبست ۴

در شب هجر خدا را بلبم نه لب لعل
تا ببینند مرا خلق که جانم بلبست ۵

بجز آن خال سیه کز رخ تو گشته عیان
هیچ هند و نشنیدم که زماهش نسبست ۶

بسر زلف تو تابست دل آشفته زجان
روز خوش هیچ نبیند که گرفتار شبست ۷