شماره ۱۹۷ - المنتة لله که زنو عهد بهار است

المنتة لله که زنو عهد بهار است
بلبل بنواخوانی و گل بر سربار است ۱

غوغای عنادل همه از رفتن گل بود
گل آمده و نوبت افغان هزار است ۲

در طبع هواخاصیت آب حیاتست
در خاک چمن نافه آهوی تتار است ۳

آتش زند از برق و زابر آب ببارد
در خاک چمن باد ندانم به چه کار است ۴

نقاش ربیع است چو صورتگر چینی
کز خانه او دشت پر از نقش و نگار است ۵

چون دیده یعقوب سفید است شکوفه
با یوسف گل گر چه هم آغوش و کنار است ۶

سرو است چو صوفی همه در وجه زمستی
از حالت او فاخته کو کوزن و زار است ۷

ساقی چمن نرگس مخمور چو مستان
از ساغر او لاله همانا بخمار است ۸

صد شکر که آشفته علی رغم رقیبان
با شاهد ساقی بچمن باده گسار است ۹

نوشد می گلرنگ بآهنگ عنادل
از مدحت شاهش در معنی بکنار است ۱۰

شاهنشه غیبی علی آن شاهد لاریب
کز نکهت لطفش همه آفاق بهار است ۱۱