شماره ۲۱۴ - زشور آن لب شیرین که در جهان انداخت

زشور آن لب شیرین که در جهان انداخت
گمان مکن که شکر در میان توان انداخت ۱

چه نقشها که عیان شد زسیم ساده او
زطرح کینه که آن ماه مهربان انداخت ۲

سخن زنقطه موهوم رفت و باز حکیم
حدیث لعل سخنگویت در میان انداخت ۳

بصحن باغ نه گلهای آتشین است این
که عکس روی تو آتش ببوستان انداخت ۴

چه جلوه بود که حسن تو کرد بی پرده
چه فتنه بود که موی تو در میان انداخت ۵

زطن غیر رهائی نیافت با همه جهد
اگر چه عیسی خود را بآسمان انداخت ۶

سری بحلقه عشاق برکند عاشق
بپای دوست اگر سر نهاد و جان انداخت ۷

چه شمع آتشی آشفته داشت پنهانی
که شور عشق تواش شعله در زبان انداخت ۸

چه عشق پرتو شمع ازل علی ولی
که روح بر در او چوآسمان انداخت ۹

بحیله با سگ کویت گرفته ام الفت
که خویش را بتوانم در آستان انداخت ۱۰