شماره ۲۲۰ - زاهد که همی گفت می ناب حرام است

زاهد که همی گفت می ناب حرام است
میخورد و بگفت آنکه حرام است کدام است ۱

حوران بهشتی بجوار تو جواریست
غلمان بسر کویت استاده غلام است ۲

گر حکمتی آموخت زخم بود فلاطون
ور حشمت جمشید زیک پرتو جام است ۳

عمریست که زلفین تو بر آتش رخسار
میسوزد و چون مینگری عنبر خام است ۴

عنبر نستانم زکس ونافه نبویم
بوی سر زلفین توام تا بمشام است ۵

گر زاهد شهرست که از جام تو مستست
گر آهوی وحشیست که در دام تو رام است ۶

نقص است بمه نسبت آن روی که از ماه
هر روز شود ناقص وز دوست تمام است ۷

بی تو نکنم عیش اگر باغ بهشت است
من با تو خورم باده اگر ماه صیام است ۸

چشمان تو بر چهره جادوست ببابل
در زلف بناگوش تو شعرا که بشام است ۹

فرهاد که جان داد زشوق لب شیرین
جانبازی و ناکامی او غایت کام است ۱۰

آشفته چه غم باشدش از هول قیامت
آنرا که علی رهبر و مولی و امام است ۱۱