شماره ۲۷۸ - بلای جان من خسته سرو بالائیست

بلای جان من خسته سرو بالائیست
زخوان عشق مرا نعمتی والائیست ۱

مراد دل طلبیدن زدوست خودکامیست
نه عاشقست که جز دوستش تمنائیست ۲

مرو تو از پی دل گر چه طالب وصلست
که رفتن از پی دل منتهای خود رائیست ۳

چو شمع انجمن افروز خاص و عام مباش
که قدر خود شکند شاهدی که هر جائیست ۴

مرا زصحبت تنها چو جان و تن فرسود
کنون بگوشه عزلت هوای تنهائیست ۵

بگوش تو نرسید ار فغان من شب هجر
زضعف بود مپندار کز شکیبائیست ۶

چو دید دیده زلف و رخت بدل میگفت
محیط مرکز خورشید شام یلدائیست ۷

ببخش بار خدایا بجرم آشفته
که گرچه زشت ولی مدح خوان زیبائیست ۸

زشور عشق علی شهره ام بشیدائی
چو عندلیب که مشهور گل بشیدائیست ۹

بر آستان تو با سر مگر طواف کنم
چرا که وادی ایمن نه جای هر پائیست ۱۰