شماره ۳۲۰ - اگر که قاصد آن ماه نوسفر زدر آید

اگر که قاصد آن ماه نوسفر زدر آید
امید هست که نخل امید ما ببر آید ۱

کجا چو روی تو روید گلی بگلشن کاب
کجا چو قد تو سروی بباغ کاشغر آید ۲

فغان زترک کماندار تو که از سرشستش
هر آنچه تیر رها شد بسینه کارگر آید ۳

هجوم خط عجبی نیست گرد آن لب شیرین
هجوم مور بلی گرد بسته شکر آید ۴

زنوک ناوک فولاد بازوان ناید
هر آنچه بر جگر و دل زناوک نظر آید ۵

زاعتبار فتد سرو و سیم را نخرد کس
چمان بصحن چمن تا که سرو سیمبر آید ۶

حدیث مستی عشقت زهیچکس نشنیدم
که هر که خورد از آن می زخویش بیخبر آید ۷

مگر براه صبا آه کرد عاشق مسکین
که از نسیم سحر بوی سوزش جگر آید ۸

فشاند آتشی آشفته باز نظم روانت
چگونه آب روان شعله خیز چون شرر آید ۹

مران تو بنده مدحتگرای ولی ولایت
زهر درش که برانی تو از در دگر آید ۱۰