شماره ۳۷۹ - پیر میخانه چرا دوش مرا بار نداد

پیر میخانه چرا دوش مرا بار نداد
خامیم دید وز آن آب شرربار نداد ۱

شاخ امید که از رشحه خم خرم بود
اندرین فصل بهارم زچه رو بار نداد ۲

اثر نیک و بدی ها بنهاد من و توست
ساقی دور کرا باده بمعیار نداد ۳

من بی پا و سرو طوف حریمش هیهات
بس کلیم آمدش و راه بدربار نداد ۴

بار زلفین تو گفتم که زدل بردارم
دست و پاها زدم وباز دلم بار نداد ۵

نافه مشک بود خشک که از چین و ختاست
این چنین مشک طری آهوی تاتار نداد ۶

شکوه از شیخ و برهمن بکه گویم چکنم
آن براند از حرمم این ره خمار نداد ۷

کیست در میکده یا رب که شکوهش امشب
مست را راند زدر راه به هشیار نداد ۸

لعل ضحاک چه خونها که زهر دیده بریخت
زلف چون مار دلی نیست که آزار نداد ۹

طوق کافر نشد و زینت دست مسلم
رشته تا زلف تو بر سبحه و زنار نداد ۱۰

کی سلیمان شدیش زیر رنگین ملک جهان
تا باو لعل لبت خاتم زنهار نداد ۱۱

بجز از احمد و حیدر که دو نور احدند
راه کس را به پس پرده اسرار نداد ۱۲

کرده انکار خدائی و نبوت بیقین
هر کسی او بولای علی اقرار نداد ۱۳

باری آشفته تو را دست بگیرد حیدر
راند گر شیخت و خمار گرت بار نداد ۱۴

تا دم روح فزایش مدد روح نشد
دم عیسی اثری بر تن بیمار نداد ۱۵