شماره ۴۰۳ - مستان تو از جام ازل باده خورانند

مستان تو از جام ازل باده خورانند
تا صبح ابد از دو جهان بیخبرانند ۱

در راه طلب سر بنهد طالب مقصود
آنان که بنالند زپا نو سفرانند ۲

زهاد پس از زهد بمیخانه گرایند
یک عمر نشاید که بغفلت گذرانند ۳

در باغ بیا تا که ببینی گل و بلبل
از شوق همه نعره زنان جامه درانند ۴

شنعت نپسندند بزنجیری زلفت
آنان که گرفتار باین بند گرانند ۵

چوگان تو را کی سر گوی چو منی هست
کافتاده چو گو در سم اسب تو سرانند ۶

بگذر سوی بتخانه که گردند پشیمان
قومی که بآن لعبت بیجان نگرانند ۷

خفاش ندارد خبر از پرتو خورشید
این قوم ملامتگر ما بی بصرانند ۸

آشفته بجز من که از آن شمع شدم دور
پروانه ندیدیم که از بزم برانند ۹

فرهاد تو شکر لبم ای خسرو خوبان
در شهر اگرچه همه شیرین پسرانند ۱۰