شماره ۴۲۰ - خیره شد عشق که از عقلم نیرو برود

خیره شد عشق که از عقلم نیرو برود
چون بچوگان بزنی لاجرمت گو برود ۱

سرو آزاده چه حدداشت که آید با تو
پیش رویت بچه جلوه گل خوشبو برود ۲

با نسیم سحری بود مگر بوی کسی
که چو شمع سحری جانم با او برود ۳

قوت پنجه عشق است ببازوی بتان
تو مپندار که این زور زبازو برود ۴

نیکمرد آنکه چو آشفته گریزد بدرت
گو بیا زشت که از کوی تو نیکو برود ۵

گرچه بر دشت ختن آهوی مشکین گذرد
نشنیدم که بمه یک ختن آهو برود ۶

طوطی باغ ولای توام ای شیر خدا
مهل از گلشنت این مرغ سخن گو برود ۷

از چه از چشم تر من بکناری ای سرو
سرو گلزار کجا از طرف جو برود ۸