شماره ۴۸۲ - دوش سودای جنونم بسوی صحرا برد

دوش سودای جنونم بسوی صحرا برد
کرد مجنونم و اندر طلب لیلا برد ۱

غافل از اینکه بود در حشم دل لیلی
بی سبب شور جنونم بسوی صحرا برد ۲

ساحت خیمه لیلی همه بر مجنون بود
من گمانم که باین کار مرا تنها برد ۳

من زآغاز دل ودین خرد باخته ام
دزد اول قدم از دست من این کالا برد ۴

عقل را کوه شمردم بره موجه عشق
وه که آن سیل دمان کوه گران از جا برد ۵

گرچه سودای دو زلف تو بخاکم افکند
سوی معراج مرا جلوه آن بالا برد ۶

وه چه معراج سر کوی علی غیرت عرش
کز بلا آدم و هم نوح پناه آنجا برد ۷

ثمر از حب علی جوی نه مهر دگران
کس بجز نخل کی از خار بنی خرما برد ۸

همه سوداست بسودای تو او را نه زیان
سر آشفته اگر عشق در این سودا برد ۹