درباره ابوالحسن فراهانی
ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سده یازدهم و صاحب رساله (شرح مشکلات دیوان انوری) است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سده ی یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید.
سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان امامقلی خان درآمد و کارش بالا گرفت. ولی آخرالامر بدگویان دربارهاش سعایت کردند و به بهانهٔ حرکتی نامناسب به فرمان امامقلی خان به قتل رسید.
آثار ویدئویی و صوتی مرتبط با این منبع
شماره ۱ - نفس از لب به سوی سینه برگردید و دانستم
شماره ۲ - مژده ی وصل تو در گوش و بنا بر عادت
شماره ۳ - غفلت مردم ببین کز مصر بوی پیرهن
شماره ۴ - تقلید طرز بلبل و پروانه ننگ ماست
شماره ۵ - گوش سوی حرف من از رحم جانانم نکرد
شماره ۶ - نمی دانم سرشکم تا یکی خون در جهان باشد
شماره ۷ - مشام گیرم و در گلستان روم ترسم
شماره ۸ - زهی ز زلف کج ست زخم مشک
شماره ۹ - از من خبر ندارد، با آن که درویش
شماره ۱۰ - پیش قدرت لاف زد روزی ز رفعت آسمان
شماره ۱۱ - به داغ تازه دلم را سر دگر باشد
شماره ۱۲ - چه شد که باد صبا دورم افکند ز درش
شماره ۱۳ - می توانستم به کویش با صبا رفتن، ولی
شماره ۱۴ - لاف دلتنگی و صبر از یار ناید باورم
شماره ۱۵ - دگر ز هجر که نالم که در کنار منی تو
شماره ۱۶ - به چاک سینه شناسند عشقبازان را
شماره ۱۷ - در مجلس ما دیده بی گریه خونین
شماره ۱۸ - در گلستان گر گلی بودی به رنگ یار من
شماره ۱۹ - میان یار و جان فرقی نمی داند دل عاشق