شماره ۱ - آن دید بقا که جز بقا هیچ ندید شماره ۲ - میپنداری که در همه کون کسی است شماره ۳ - در سایهٔ فقر صد جهان، وانهمه هیچ شماره ۴ - با دانش او بیخبری داند بود شماره ۵ - در حضرت توحید پس و پیش مدان شماره ۶ - گر بر در آفتاب روشن باشم شماره ۷ - عشقش به وجود متّهم کرد تو را شماره ۸ - این هر دو جهان عکس کمالی پندار شماره ۹ - بگذر ز حس و خیال،‌ای طالب حال شماره ۱۰ - هر دل که به توحید ز درویشان است شماره ۱۱ - ای پردهٔ پندار پسندیدهٔ تو شماره ۱۲ - چون محرم هم نفس نهای، تو چه کنی شماره ۱۳ - شایستهٔ این هوس نهای، تو چه کنی شماره ۱۴ - هیچ است همه، وسوسهٔ خاطر چند شماره ۱۵ - تا چند ازین غرور بسیار تو را شماره ۱۶ - این قالب اگر بلند دیدی ور پست شماره ۱۷ - دل از می عشق مست میپنداری شماره ۱۸ - جان شیفتهٔ الست می پنداری شماره ۱۹ - جانت به گُوِ تنی در افتاد و برفت شماره ۲۰ - جمشید به گلخنی در افتاد و برفت شماره ۲۱ - در فرع کجا مشبّهی افتاده است شماره ۲۲ - آخر ره دورت به کناری برسد شماره ۲۳ - هر چند که نیستی کمت خواهد بود شماره ۲۴ - چون هستی را نیست کسی اولیتر شماره ۲۵ - ای بس که دل تو بیم دارد در پیش شماره ۲۶ - درویشی چیست مست و مفلس بودن شماره ۲۷ - جز بیذاتی لایق درویشان نیست شماره ۲۸ - با درویشان، «کن و مکن» نتوان گفت شماره ۲۹ - خلقان همه در آینهای مینگرند شماره ۳۰ - درها به فنا گشادهاند، اینت عجب! شماره ۳۱ - تا کی غم یک قطرهٔ خوناب خوریم شماره ۳۲ - دعوی وجود از سر مستی شوم است شماره ۳۳ - درویشِ تو را توانگری میبایست شماره ۳۴ - گر ما به هزار تک بخواهیم دوید شماره ۳۵ - در عشق مرا چون عدم محض فزود شماره ۳۶ - چون در ره این کار مرا دید فزود شماره ۳۷ - از بس که در آثار نمیبینم من شماره ۳۸ - هیچم همه تا با خود و با خویشتنم شماره ۳۹ - نه فخر ز سرفرازیم میآید شماره ۴۰ - من ماندهام و لیک بی من منییی شماره ۴۱ - زان روز که در صدر خودی بنشستم شماره ۴۲ - اول همه نیستی است تا اول کار شماره ۴۳ - عمری به فنا بر دلم آوردم دست شماره ۴۴ - هیچم من و در گفت و شنید آمدهام شماره ۴۵ - این بیخودیی که من در آن افتادم شماره ۴۶ - ای دل! دیدی که هرچه دیدی هیچ است شماره ۴۷ - ای بود تو پیوسته بنا بود آخر