تعداد ۲۱۱۵۲ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۷۹ - تیغت که به سوی مو هراسان برود
برو به گوهر
تیغت که به سوی مو هراسان برود
چون ناله همه راه خروشان برود
در هر بن موی گم کند راه ای کاش
بر جاده زه گریبان برود
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۸۰ - چون در جگرت ناوک غم‌بند شود
برو به گوهر
چون در جگرت ناوک غم‌بند شود
مگذار که دل به ناله خرسند شود
دریا دریا ز دیده آتش می‌ریز
کان خشک‌نهال ازین برومند شود
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۸۱ - آن شب که می از لبت شکرنوش شود
برو به گوهر
آن شب که می از لبت شکرنوش شود
کاش آن شب را صبح فراموش شود
نی‌نی گرهی ز زلف پرخم بگشای
تا صبح به صد هوس سیه‌پوش شود
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۸۲ - هرگز چشمم به روی او وانشود
برو به گوهر
هرگز چشمم به روی او وانشود
کز موج نگاه دیده دریا نشود
همچون مژه زیاده در دیده خلد
گر نیم نگه صرف تماشا نشود
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۸۳ - هرگز لبم آشنای یارب نشود
برو به گوهر
هرگز لبم آشنای یارب نشود
کز نومیدی جهان لبالب نشود
هرگز نکشم از سر حسرت آهی
کز سوز دلم زمانه در تب نشود
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۸۴ - تا درد غمت صاف محبت نشود
برو به گوهر
تا درد غمت صاف محبت نشود
فارغ سرت از خمار کثرت نشود
بی همتی ار دیده ز هم بگشایی
تا کثرتت آیینه وحدت نشود
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۸۵ - بی نام تو نطق ما گل‌افشان نشود
برو به گوهر
بی نام تو نطق ما گل‌افشان نشود
بی روی تو چشم ما گلستان نشود
تمکین تو بحریست که از صد صرصر
یک طره موج او پریشان نشود
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۸۶ - چون باده ناز مست جام تو شود
برو به گوهر
چون باده ناز مست جام تو شود
در سینه نفس بسته دام تو شود
هر حرف که در گوش شهیدان آید
خاصیت شوق بین که نام تو شود
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۸۷ - دل کشته خنجر ملامت گردید
برو به گوهر
دل کشته خنجر ملامت گردید
آواره کشور سلامت گردید
هر غنچه که در گلبن امید دمید
نشکفته هنوز داغ حسرت گردید
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۸۸ - چندی خردم به گرد مردم گردید
برو به گوهر
چندی خردم به گرد مردم گردید
گه ناله زار و گه تبسم گردید
ادراک حقیقت دو عالم کردم
ادراک ولیک در میان گم گردید
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۸۹ - گر در تو چمن طراز کنعان می‌دید
برو به گوهر
گر در تو چمن طراز کنعان می‌دید
رنگ گل حسن را به سامان می‌دید
دیدار تو آفرید در دیده نگاه
گویی همه زین پیش به مژگان می‌دید
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۹۰ - دیریست که از سینه‌ام آهی ندمید
برو به گوهر
دیریست که از سینه‌ام آهی ندمید
زین مزرع غم خشک گیاهی ندمید
هر چند که بی تو دیده را دادم آب
زین شور زمین گل نگاهی ندمید
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۹۱ - نقشی که برین دو صفحه کردند نگار
برو به گوهر
نقشی که برین دو صفحه کردند نگار
طبعم گل تشبیه بر آن کرد نثار
بر خاک فتاده آن پریشان چون گل
بر گل بنشسته این بسامان چو غبار
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۹۲ - راه در دوست آشکارا مسپار
برو به گوهر
راه در دوست آشکارا مسپار
نامحرم پا بود درین ره رفتار
با پای چنان نه که نماند نقشی
یا نقش قدم با قدم خود بردار
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۹۳ - در راه تو سرها به هوای رفتار
برو به گوهر
در راه تو سرها به هوای رفتار
رفتند به شاگردی پا دایره‌وار
توفیق سموم دیده در بادیه ماند
و آن قافله راندند فرس پا بردار
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۹۴ - گر بشکافند مو به موی من زار
برو به گوهر
گر بشکافند مو به موی من زار
یک موی مرا تهی نیابند ز یار
گویند که دوست از تو دورست بسوز
پس جان مرا کیست در آغوش و کنار
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۹۵ - بعد از عمری که از سفر آمد یار
برو به گوهر
بعد از عمری که از سفر آمد یار
دانی ز چه کرد از تب رشکم آزار
یعنی آن کس که زنده ماند در هجر
خوبست که در وصل چنین میرد زار
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۹۶ - مویی که سترد از سرم آن مایه نور
برو به گوهر
مویی که سترد از سرم آن مایه نور
از ناز چو مژگان بتان شد معمور
رضوانش به دست عزت از خاک نیاز
برداشت که سازد مژه دیده حور
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۹۷ - ای کلک تو مشکبار چون طره حور
برو به گوهر
ای کلک تو مشکبار چون طره حور
چون چشم خرد دوات تو چشمه نور
از بهر مرکبت فلک دوده گرفت
ز آن شمع که افروخت قضا در شب طور
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۹۸ - ای کشته ز اشک شوق مژگان پرواز
برو به گوهر
ای کشته ز اشک شوق مژگان پرواز
ایمن بادا شمع تو از سوز و گداز
ای نرگس مست گریه مشکن دل ناز
خون ریز ولی ز چشم مستان نیاز