تعداد ۲۱۱۵۲ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۶۴۲ - مانندهٔ زنبیل بگیر این روزه
برو به گوهر
مانندهٔ زنبیل بگیر این روزه
تا روزه کند ترا به حق دریوزه
آب حیوان خنک کند دلسوزه
این روزه چو کوزه است مشکن کوزه
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۶۴۳ - مستم ز می عشق خراب افتاده
برو به گوهر
مستم ز می عشق خراب افتاده
برخواسته دل از خور و خواب افتاده
در دریائی که پا و سر پیدا نیست
جان رفته و تن بر سر آب افتاده
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۶۴۴ - من میگویم که گشت بیگاه ایماه
برو به گوهر
من میگویم که گشت بیگاه ایماه
میگوید ماه ناگهانی بیگاه
ماهی که ز خورشید اگر برگردد
در حال شود همچو شب تیره سیاه
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۶۴۵ - میخوردم باده بابت آشفته
برو به گوهر
میخوردم باده بابت آشفته
خوابم بربود حال دل ناگفته
بیدار شدم ز خواب مستی دیدم
دلبر شده شمع مرده ساقی خفته
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۶۴۶ - میدان فراخ و مرد میدانی نه
برو به گوهر
میدان فراخ و مرد میدانی نه
احوال جهان چنانکه میدانی نه
ظاهرهاشان به اولیا ماند لیک
در باطنشان بوی مسلمانی نه
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۶۴۷ - وه وه که به دیدار تو چونم تشنه
برو به گوهر
وه وه که به دیدار تو چونم تشنه
چندانکه ببینمت فزونی تشنه
من بندهٔ آن دو لعل سیراب توام
عالم همه زانست به خونم تشنه
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۶۴۸ - هین نوبت صبر آمد و ماه روزه
برو به گوهر
هین نوبت صبر آمد و ماه روزه
روزی دو مگو ز کاسه و از کوزه
بر خوان فلک گردد پی دریوزه
تا پنبهٔ جان باز رهد از غوزه
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۶۴۹ - هر چند در این پرده اسیرید همه
برو به گوهر
هر چند در این پرده اسیرید همه
زین پرده برون روید امیرید همه
آن آب حیات خلق را می‌گوید
بر ساحل جوی ما بمیرید همه
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۶۵۰ - هم آینه‌ایم و هم لقائیم همه
برو به گوهر
هم آینه‌ایم و هم لقائیم همه
سرمست پیالدهٔ بقائیم همه
هم دافع رنج و هم شفائیم همه
هم آب حیات و هم سقائیم همه
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۶۵۱ - یارب تو مرا به نفس طناز مده
برو به گوهر
یارب تو مرا به نفس طناز مده
با هر چه به جز تست مرا ساز مده
من در تو گریزان شدم از فتنهٔ خویش
من آن توام مرا به من باز مده
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۶۵۲ - یارب تو یکی یار جفا کارش ده
برو به گوهر
یارب تو یکی یار جفا کارش ده
یک دلبر بدخوی جگر خوارش ده
تا بشناسد که عاشقان درچه غمند
عشقش ده شوقش ده و بسیارش ده
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۶۵۳ - آمد بر من دوش مه یغمائی
برو به گوهر
آمد بر من دوش مه یغمائی
گفتم که برو امشب اینجا نائی
می‌رفت و همی گفت زهی سودائی
دولت بدر آمده است و در نگشائی
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۶۵۴ - آن چیز که هست در سبد میدانی
برو به گوهر
آن چیز که هست در سبد میدانی
از سر سبد تا بابد میدانی
هر روز بگویم به شبم یاد آید
شب نیز بگویم که تو خود هم دانی
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۶۵۵ - آن خوش باشد که صاحب تمییزی
برو به گوهر
آن خوش باشد که صاحب تمییزی
بی‌آنکه بگویند و بگوید چیزی
بی‌گفت و تقاضا برسد مهمانرا
تروندهٔ خوش ز صاحب پالیزی
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۶۵۶ - آن دل که به یاد خود صبورش کردی
برو به گوهر
آن دل که به یاد خود صبورش کردی
نزدیکتر تو شد چو دورش کردی
در ساغر ما ز هر تغافل تا چند
تلخیش نماند بسکه شورش کردی
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۶۵۷ - آن را که نکرد ز هر سود ایساقی
برو به گوهر
آن را که نکرد ز هر سود ایساقی
آن زهر نبود می نمود ایساقی
چون بود رونده شد نبود ایساقی
میها نوشد ز بحر جود ایساقی
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۶۵۸ - آن رطل گران را اگر ارزان کنیی
برو به گوهر
آن رطل گران را اگر ارزان کنیی
اجزای جهان را همگی جان کنیی
ور زان لب خیره شکرافشان کنیی
که را به مثال ذره رقصان کنیی
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۶۵۹ - آن روز که دیوانه سر و سودائی
برو به گوهر
آن روز که دیوانه سر و سودائی
در سلسلهٔ دولتیان می‌آئی
امروز از آن سلسله زان محرومی
کامروز تو عاقلی و کارافزائی
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۶۶۰ - آن روی ترش نگر چو قندستانی
برو به گوهر
آن روی ترش نگر چو قندستانی
وان چشم خوشش نگر چو هندوستانی
پیش قد او صف زده سروستانی
پیش کف او شکسته هر دستانی
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۶۶۱ - آن ظلم رسیده‌ای که دادش دادی
برو به گوهر
آن ظلم رسیده‌ای که دادش دادی
وانغمزده‌ای که جام شادش دادی
آن بادهٔ اولین فراموشش شد
گر باز نمی‌دهی چه یادش دادی