تعداد ۲۱۱۵۲ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۹۴۲ - گوهر چه بود به بحر او جز سنگی
برو به گوهر
گوهر چه بود به بحر او جز سنگی
گردون چه بود بر در او سرهنگی
از دولت دوست هیچ چیزم کم نیست
جز صبر که از صبر ندارم رنگی
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۹۴۳ - گوئی که مگر به باغ رز رشته‌امی
برو به گوهر
گوئی که مگر به باغ رز رشته‌امی
یا بر رخ خویش زعفران کشته‌امی
آن وعده که کرده‌ای رها می‌نکند
ور نی خود را به رایگان کشته‌امی
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۹۴۴ - کی پست شود آنکه بلندش تو کنی
برو به گوهر
کی پست شود آنکه بلندش تو کنی
شادان بود آنجا که نژندش تو کنی
گردون سرافراشته صد بوسه زند
هر روز بر آن پای که بندش تو کنی
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۹۴۵ - کیوان گردی چو گرد مردان گردی
برو به گوهر
کیوان گردی چو گرد مردان گردی
مردی گردی چو گرد مردان گردی
لعلی گردی چو گرد این کان گردی
جانی گردی چو گرد جانان گردی
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۹۴۶ - لب بر لب هر بوسه ربائی بنهی
برو به گوهر
لب بر لب هر بوسه ربائی بنهی
نوبت چو به ما رسد بهائی بنهی
جرم را همه عفو کنی بی‌سببی
وین جرم مرا تو دست و پائی نهی
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۹۴۷ - مادام که در راه هوا و هوسی
برو به گوهر
مادام که در راه هوا و هوسی
از کعبهٔ وصل هردمی باز پسی
در بادیهٔ طلب چو جهدی بنمای
باشد که به کعبهٔ وصالش برسی
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۹۴۸ - ما را ز هوای خویش دف زن کردی
برو به گوهر
ما را ز هوای خویش دف زن کردی
صد دریا را ز خویش کف زن کردی
آن وسوسه‌ای را که ز لاحول دمید
در کشتی ما دلبر وصف‌زن کردی
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۹۴۹ - مانندهٔ گل ز اصل خندان زادی
برو به گوهر
مانندهٔ گل ز اصل خندان زادی
وز طالع و بخت خویش شادی شادی
سرسبز چو شاخ گل و آزاده چو سرو
سروی عجبی که از زمین آزادی
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۹۵۰ - ماه آمد پیش او که تو جان منی
برو به گوهر
ماه آمد پیش او که تو جان منی
گفتش که تو کمترین غلامان منی
هر چند بدان جمع تکبر می‌کرد
می‌داشت طمع که گویمش آن منی
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۹۵۱ - مائیم در این زمان زمین پیمائی
برو به گوهر
مائیم در این زمان زمین پیمائی
بگذاشته هر شهر به شهر آرائی
چون کشتی یاوه گشته در دریائی
هر روز به منزلی و هرشب جائی
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۹۵۲ - مائیم و هوای روی شاهنشاهی
برو به گوهر
مائیم و هوای روی شاهنشاهی
در آب حیات عشق او چون ماهی
بیگاه شده است روز ما را صبح است
فریاد از این ولولهٔ بیگاهی
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۹۵۳ - مردی که فلک رخنه کند از دردی
برو به گوهر
مردی که فلک رخنه کند از دردی
مردی که خداش کاشکی ناوردی
غبن است و هزار غبن کاین خلق لقب
آن را مردی نهند و این را مردی
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۹۵۴ - مرغان ز قفس قفس ز مرغان خالی
برو به گوهر
مرغان ز قفس قفس ز مرغان خالی
تو مرغ کجائی که چنین خوشحالی
از نالهٔ تو بوی بقا می‌آید
می‌نال بر این پرده که خوش می‌نالی
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۹۵۵ - مست است خبر از تو و یا خود خبری
برو به گوهر
مست است خبر از تو و یا خود خبری
خیره است نظر در تو و با تو نظری
درهم شده خانهٔ دل از حور و پری
وز دیده تو از گو شککی می‌نگری
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۹۵۶ - من با تو چنین سوخته خرمن تا کی
برو به گوهر
من با تو چنین سوخته خرمن تا کی
وز ما تو چنین کشیده دامن تا کی
این کار به کام دشمنانم تا چند
من در غم تو، تو فارغ از من تا کی
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۹۵۷ - من بادم و تو برگ نلرزی چکنی
برو به گوهر
من بادم و تو برگ نلرزی چکنی
کاری که منت دهم نورزی چکنی
چون سنگ زدم سبوی تو بشکستم
صد گوهر و صد بحر نیرزی چکنی
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۹۵۸ - من بی‌دلم ای نگار و تو دلداری
برو به گوهر
من بی‌دلم ای نگار و تو دلداری
شاید که بهر سخن ز من نازاری
یا آن دل من که برده‌ای بازدهی
یا هر چه کنم ز بیدلی برداری
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۹۵۹ - من پیر فنا بدم جوانم کردی
برو به گوهر
من پیر فنا بدم جوانم کردی
من مرده بدم ز زندگانم کردی
می‌ترسیدم که گم شوم در ره تو
اکنون نشوم گم که نشانم کردی
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۹۶۰ - من جان تو نیستم مگو جان غلطی
برو به گوهر
من جان تو نیستم مگو جان غلطی
من جان جنیدم و سری سقطی
کی باشم جان هر خری کوردلی
کو باز نداند سقطی از سخطی
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۹۶۱ - من جمله خطا کنم صوابم تو بسی
برو به گوهر
من جمله خطا کنم صوابم تو بسی
مقصود از این عمر خرابم تو بسی
من میدانم که چون بخواهم رفتن
پرسند چه کرده‌ای جوابم تو بسی