تعداد ۲۱۱۵۲ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
خیام : رباعیات
رباعی ۳۹ - فصل گل و طرف جویبار و لب کشت
برو به گوهر
فصل گل و طرف جویبار و لب کشت
با یک دو سه اهل و لعبتی حور سرشت
پیش آر قدح که باده نوشان صبوح
آسوده ز مسجدند و فارغ ز کنشت
خیام : رباعیات
رباعی ۴۰ - گر شاخ بقا ز بیخ بختت رست است
برو به گوهر
گر شاخ بقا ز بیخ بختت رست است
ور بر تن تو عمر لباسی چست است
در خیمه ی تن که سایبانی‌ست تو را
هان تکیه مکن که چارمیخش سست است
خیام : رباعیات
رباعی ۴۱ - گویند کسان بهشت با حور خوش است
برو به گوهر
گویند کسان بهشت با حور خوش است
من می گویم که آب انگور خوش است
این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار
کآواز دهل شنیدن از دور خوش است
خیام : رباعیات
رباعی ۴۲ - گویند مرا که دوزخی باشد مست
برو به گوهر
گویند مرا که دوزخی باشد مست
قولیست خلاف، دل در آن نتوان بست
گر عاشق و میخواره به دوزخ باشند
فردا بینی بهشت همچون کف دست
خیام : رباعیات
رباعی ۴۳ - من هیچ ندانم که مرا آنکه سرشت
برو به گوهر
من هیچ ندانم که مرا آنکه سرشت
از اهل بهشت کرد یا دوزخ زشت
جامی و بتی و بربطی بر لب کشت
این هر سه مرا نقد و تو را نسیه بهشت
خیام : رباعیات
رباعی ۴۴ - مهتاب به نور دامن شب بشکافت
برو به گوهر
مهتاب به نور دامن شب بشکافت
می نوش دمی بهتر از این نتوان یافت
خوش باش و میندیش که مهتاب بسی
اندر سر خاک یک به یک خواهد تافت
خیام : رباعیات
رباعی ۴۵ - می خوردن و شاد بودن آیین منست
برو به گوهر
می خوردن و شاد بودن آیین منست
فارغ بودن ز کفر و دین دین منست
گفتم به عروس دهر کابین تو چیست
گفتا دل خرم تو کابین منست
خیام : رباعیات
رباعی ۴۶ - می لعل مذابست و صراحی کان است
برو به گوهر
می لعل مذابست و صراحی کان است
جسم است پیاله و شرابش جان است
آن جام بلورین که ز می خندان است
اشکی است که خون دل درو پنهان است
خیام : رباعیات
رباعی ۴۷ - می نوش که عمر جاودانی اینست
برو به گوهر
می نوش که عمر جاودانی اینست
خود حاصلت از دور جوانی اینست
هنگام گل و باده و یاران سرمست
خوش باش دمی که زندگانی اینست
خیام : رباعیات
رباعی ۴۸ - نیکی و بدی که در نهاد بشر است
برو به گوهر
نیکی و بدی که در نهاد بشر است
شادی و غمی که در قضا و قدر است
با چرخ مکن حواله کاندر ره عقل
چرخ از تو هزار بار بیچاره‌تر است
خیام : رباعیات
رباعی ۴۹ - در هر دشتی که لاله‌زاری بوده‌ست
برو به گوهر
در هر دشتی که لاله‌زاری بوده‌ست
از سرخی خون شهریاری بوده‌ست
هر شاخ بنفشه کز زمین میروید
خالی است که بر رخ نگاری بوده‌ست
خیام : رباعیات
رباعی ۵۰ - هر ذره که در خاک زمینی بوده است
برو به گوهر
هر ذره که در خاک زمینی بوده است
پیش از من و تو تاج و نگینی بوده است
گرد از رخ نازنین به آزرم فشان
کانهم رخ خوب نازنینی بوده است
خیام : رباعیات
رباعی ۵۱ - هر سبزه که برکنار جویی رسته است
برو به گوهر
هر سبزه که برکنار جویی رسته است
گویی ز لب فرشته‌خویی رسته است
پا بر سر سبزه تا به خواری ننهی
کان سبزه ز خاک لاله رویی رسته است
خیام : رباعیات
رباعی ۵۲ - یک جرعه می ز ملک کاووس به است
برو به گوهر
یک جرعه می ز ملک کاووس به است
از تخت قباد و ملکت طوس به است
هر ناله که رندی به سحرگاه زند
از طاعت زاهدان سالوس به است
خیام : رباعیات
رباعی ۵۳ - چون عمر به سر رسد چه شیرین و چه تلخ
برو به گوهر
چون عمر به سر رسد چه شیرین و چه تلخ
پیمانه چو پر شود چه بغداد و چه بلخ
می نوش که بعد از من و تو ماه بسی
از سَلخ به غٌرّه آید از غره به سلخ
خیام : رباعیات
رباعی ۵۴ - آنانکه محیط فضل و آداب شدند
برو به گوهر
آنانکه محیط فضل و آداب شدند
در جمع کمال شمع اصحاب شدند
ره زین شب تاریک نبردند برون
گفتند فسانه‌ای و در خواب شدند
خیام : رباعیات
رباعی ۵۵ - آن را که به صحرای علل تاخته‌اند
برو به گوهر
آن را که به صحرای علل تاخته‌اند
بی او همه کارها بپرداخته‌اند
امروز بهانه‌ای در انداخته‌اند
فردا همه آن بود که در ساخته‌اند
خیام : رباعیات
رباعی ۵۶ - آنها که کهن شدند و اینها که نوند
برو به گوهر
آنها که کهن شدند و اینها که نوند
هر کس به مراد خویش یک تک بدوند
این کهنه جهان به کس نماند باقی
رفتند و رویم دیگر آیند و روند
خیام : رباعیات
رباعی ۵۷ - آن کس که زمین و چرخ و افلاک نهاد
برو به گوهر
آن کس که زمین و چرخ و افلاک نهاد
بس داغ که او بر دل غمناک نهاد
بسیار لب چو لعل و زلفین چون مشک
در طبل زمین و حقه ی خاک نهاد
خیام : رباعیات
رباعی ۵۸ - آرند یکی و دیگری بربایند
برو به گوهر
آرند یکی و دیگری بربایند
بر هیچ کسی راز همی نگشایند
ما را ز قضا جز این قدر ننمایند
پیمانه ی عمر ما است می‌پیمایند