تعداد ۲۱۱۵۲ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
جمال‌الدین عبدالرزاق : رباعیات
شماره ۴۷ - آن شیفته را چو باد در بوق افتاد
برو به گوهر
آن شیفته را چو باد در بوق افتاد
آن گنبد سیم رنگ از دست بداد
از بهر مناره زاویه وقف بکرد
همسایه بد خدای کس را ندهاد
جمال‌الدین عبدالرزاق : رباعیات
شماره ۴۸ - بر من غم عشق بینهایت برسید
برو به گوهر
بر من غم عشق بینهایت برسید
وز دست تو کارم بشکایت برسید
گر زانکه نخواهی که بنالم سحری
دریاب که درد دل بغایت برسید
جمال‌الدین عبدالرزاق : رباعیات
شماره ۴۹ - روزی که بر منت گذاری باشد
برو به گوهر
روزی که بر منت گذاری باشد
آن روز طراز روزگاری باشد
جانم بلب آمدست در حسرت تو
گر رنجه شوی شگرف کاری باشد
جمال‌الدین عبدالرزاق : رباعیات
شماره ۵۰ - جانا زمن سوخته به زین پرسند
برو به گوهر
جانا زمن سوخته به زین پرسند
به زین زمن خسته مسکین پرسند
گفتی که ازان عربده چون بودی دوش
آنرا که چنان زنند چونین پرسند؟
جمال‌الدین عبدالرزاق : رباعیات
شماره ۵۱ - افسوس که شد جوانی و چیز نماند
برو به گوهر
افسوس که شد جوانی و چیز نماند
وان قوت رای و عقل و تمییز نماند
آهی زدمی ز درد، گه گاه و کنون
غم راه نفس ببست و آن نیز نماند
جمال‌الدین عبدالرزاق : رباعیات
شماره ۵۲ - تا کی ز توام جفای دلسوز رسد
برو به گوهر
تا کی ز توام جفای دلسوز رسد
چند از تو بجان تیر جگر دوز رسد
آن دل که تو داشتی بدان کس دادم
کش چونتو هزار بنده امروز رسد
جمال‌الدین عبدالرزاق : رباعیات
شماره ۵۳ - نه با تو مرا خلوت و جام می بود
برو به گوهر
نه با تو مرا خلوت و جام می بود
نه با تو مرا عشرت و نای و نی بود
تا کی گوئی وصل نباشد همه روز
گو خود بکجا با که که دیده کی بود؟
جمال‌الدین عبدالرزاق : رباعیات
شماره ۵۴ - تا طره بدان روی دلارای افکند
برو به گوهر
تا طره بدان روی دلارای افکند
تا دل بخم زلف سمن سای افکند
بر دست گرفت عشوه و سر بکشید
وین کار چو زلف خویش در پای افکند
جمال‌الدین عبدالرزاق : رباعیات
شماره ۵۵ - شاها بتو ایزد همه آفاق سپرد
برو به گوهر
شاها بتو ایزد همه آفاق سپرد
نتوان بدو ماه شهرهای تو شمرد
چندانکه زمین بود همه ملک تو شد
زین بس نقبی بر آسمان باید برد
جمال‌الدین عبدالرزاق : رباعیات
شماره ۵۶ - زین پس دل من بمهر یکتا نشود
برو به گوهر
زین پس دل من بمهر یکتا نشود
وین عشق کهن گشته مطرا نشود
آن آینه که عکس روی تو گرفت
روی من ازان آینه پیدا نشود
جمال‌الدین عبدالرزاق : رباعیات
شماره ۵۷ - شبهای جهان مگر بهم پیوستند
برو به گوهر
شبهای جهان مگر بهم پیوستند
و اختر همگی چو خفتگان مستند
ای صبح بزن نفس، دمت بربستند؟
وی چرخ بگرد، چنبرت بشکستند؟
جمال‌الدین عبدالرزاق : رباعیات
شماره ۵۸ - هر دم ز توام غمی دگر باید برد
برو به گوهر
هر دم ز توام غمی دگر باید برد
هر روز زدی غمی بتر باید برد
شاید که بهایهای بر من گریند
کم با تو همی عمر بسر باید برد
جمال‌الدین عبدالرزاق : رباعیات
شماره ۵۹ - زاواز خوش تو عقل مدهوش شود
برو به گوهر
زاواز خوش تو عقل مدهوش شود
وز دل همه درد و غم فراموش شود
چون وقت سماع درج لب بگشائی
مانند صدف همه تنم گوش شود
جمال‌الدین عبدالرزاق : رباعیات
شماره ۶۰ - ناگاه چنین کرانه جوئی که چه بود
برو به گوهر
ناگاه چنین کرانه جوئی که چه بود
یکباره نمود سنگ خوئی که چه بود
دی آنهمه مهر کرده دوش آنهمه شرط
امروز چه عذر آری و گوئی که چه بود
جمال‌الدین عبدالرزاق : رباعیات
شماره ۶۱ - چون بیخبری از غمم ایماه چه سود
برو به گوهر
چون بیخبری از غمم ایماه چه سود
چون در تو نکرد اینهمه غم راه چه سود
تا جان بتن منست بر من بخشای
ور نه چو برفت جانم آنگاه چه سود
جمال‌الدین عبدالرزاق : رباعیات
شماره ۶۲ - یک شهر همیکنند فریاد و نفیر
برو به گوهر
یک شهر همیکنند فریاد و نفیر
در مانده بدست زلف آن کافر اسیر
ای دل اگر از سنگ نئی پند پذیر
وی دیده اگر کور نئی عبرت گیر
جمال‌الدین عبدالرزاق : رباعیات
شماره ۶۳ - زینگونه که شد خوار و فرومایه هنر
برو به گوهر
زینگونه که شد خوار و فرومایه هنر
از جهل پس افتاد بصد پایه هنر
یارب تو بفریاد رس آن مسکین را
کش خانه سپاهان بود و مایه هنر
جمال‌الدین عبدالرزاق : رباعیات
شماره ۶۴ - گفتم که چراست گرد آن تنگ شکر
برو به گوهر
گفتم که چراست گرد آن تنگ شکر
باریک خطی نبشته از عنبر تر
گفتا که عقیق را بباید نقشی
تا مهر توان نهاد بر درج گهر
جمال‌الدین عبدالرزاق : رباعیات
شماره ۶۵ - تا من ز رخ خوب تو گشتم مهجور
برو به گوهر
تا من ز رخ خوب تو گشتم مهجور
نزدیک تو تا شتافت جان رنجور
شد دست اجل چون تو بجانم نزدیک
ای چشم بدان همچو من از روی تو دور
جمال‌الدین عبدالرزاق : رباعیات
شماره ۶۶ - جانا نم دیده وتف سینه نگر
برو به گوهر
جانا نم دیده وتف سینه نگر
این عشق تو و فراق دیرینه نگر
گر یوسف و یعقوب ندیدی بعیان
در من نگر ایجان و در آیینه نگر