غزل ۱۲۷ - ازباد دستی خود، ما میکشان خرابیم
غزل ۱۴۷ - ما کنج دل به روضهٔ رضوان نمیدهیم
غزل ۱۵۶ - ای دل از پست و بلند روزگار اندیشه کن
بخش ۶۰ - اشارت به زنار
غزل ۷۰ - آن کمان ابرو کند چون میل تیرانداختن
رباعی ۱ - گر فاش شود عیوب پنهانی ما
رباعی ۱۹ - بس مرد که لاف میزد از مردی خویش
رباعی ۳۴ - ای خواجه که نان به زیردستان ندهی
رباعی ۹ - هرگاه که بینی دو سه سرگردان را
رباعی ۳۳ - از چرخ فلک گردش یکسان مطلب
رباعی ۷۶ - اسرار ملک بین که بغول افتادست
رباعی ۸۶ - یا رب تو زمانه را دلیلی بفرست
رباعی ۱۱۰ - دنیا به جوی وفا ندارد ای دوست
رباعی ۱۶۱ - از اهل زمانه عار می باید داشت
رباعی ۲۱۴ - جمعیت خلق را رها خواهی کرد
رباعی ۲۲۰ - گر غره به عمری به تبی برخیزد
رباعی ۲۴۴ - آن کس که به کوه ظلم خرگاه زند
رباعی ۲۴۹ - با شیر و پلنگ هر که آمیز کند
رباعی ۲۸۸ - در دل چو کجیست روی بر خاک چه سود
رباعی ۳۳۷ - هر لقمه که بر خوان عوانست مخور