اخلاق

واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۵۴ - گفتار نرم، آب رخ آدمیت است واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۶۱ - راستان را، ز نهاد کج دوران چه زیان؟ واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۶۸ - لذت دگر از شراب جستن غلط است واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۷۲ - خصم چون تندی کند، افتادگی آن را رواست واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۸۳ - رشکم نبود گر همه بر تخت و نگین است واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۸۶ - نبود گرت عطا، برخ سائلان بخند واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۱۰۱ - ترکست که سازد غنی از خلق، و گر نه واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۱۰۲ - با نقش جهان نقد تو در حشر نگیرند واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۱۱۵ - نکو، ز چشم دل، از صحبت بدان افتد واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۱۲۱ - کدورت پاک طینت را، صفای سینه میگردد واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۱۲۶ - زبون رود سخن نرم خصم از دل واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۱۲۸ - کامران شد، هر که او قطع نظر از کام کرد واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۱۲۹ - یک ذره اعتماد نشاید بجاه کرد واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۱۳۰ - مبند دل بعطای جهان، که چون شبنم واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۱۳۸ - از دامن خود گرد جهان زود بر افشان واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۱۳۹ - نیست باکم، گر ز دشمن بر دلم خاری رسد واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۱۴۰ - ای پریشان خرج نقد کیسه هستی تویی واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۱۴۴ - زهر است عطای خلق، هر چند دوا باشد واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۱۴۶ - زند صبح جزا چون بر محک نقد عملها را واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۱۵۲ - بی ترک مال، خنده بلب آشنا نشد