تصوف

گوهرهایی که با این برچسب نشانه‌گذاری شده‌اند.

عطار نیشابوری باب دوازدهم: در شكایت از نفس خود شماره ۶ - هرچند دریغ صدهزار است هنوز عطار نیشابوری باب دوازدهم: در شكایت از نفس خود شماره ۱۱ - از آتش شهوت جگرم میسوزد عطار نیشابوری باب دوازدهم: در شكایت از نفس خود شماره ۱۴ - از جان سیرم ازانک تن میخواهد عطار نیشابوری باب دوازدهم: در شكایت از نفس خود شماره ۱۵ - گاهم ز سگ نفس مشوش بودن عطار نیشابوری باب سیزدهم: در ذمِّ مردمِ ب‍یحوصله و معانی كه تعلّق به شماره ۲۶ - در قلزم عشق تو که دیار نماند عطار نیشابوری باب شانزدهم: در عزلت و اندوه و درد وصبر گزیدن شماره ۷ - ای دل هر دم غمی دگرگون میخور عطار نیشابوری باب هفدهم: در بیان خاصیت خموشی گزیدن شماره ۸ - ای دل شب و روز چند جوشی، بنشین عطار نیشابوری باب هفدهم: در بیان خاصیت خموشی گزیدن شماره ۱۳ - چون لوح دل از دو کون بستردم من عطار نیشابوری باب هفدهم: در بیان خاصیت خموشی گزیدن شماره ۲۳ - تا چند زنی منادی، ای سر که فروش! عطار نیشابوری باب بیستم: در ذُلّ و بار كشیدن و یكرنگی گزیدن شماره ۲ - گر جان ببرد عشق توام جان آنست عطار نیشابوری باب بیستم: در ذُلّ و بار كشیدن و یكرنگی گزیدن شماره ۱۳ - چون من مگسم سایهٔ طوبی چکنم عطار نیشابوری باب بیست و دوم: در روی به آخرت آوردن و ترك دنیا كردن شماره ۳۱ - هر روز ز دل بر سرِ آتش میباش عطار نیشابوری باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر شماره ۶۸ - آن شد که دلم را غمِ جانانی بود عطار نیشابوری باب بیست و چهارم:درآنكه مرگ لازم وروی زمین خاك رفتگانست شماره ۲۲ - بس داغ که چرخ بر دلِ ریش کشید عطار نیشابوری باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن شماره ۱۴ - آن دل که سراسیمهٔ عالم بودی عطار نیشابوری باب سی و دوم: در شكایت كردن از معشوق شماره ۲۷ - هر کاو نه به جان کناره جوید از تو عطار نیشابوری باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق شماره ۶ - دوش آمد و گفت: «در درون ما را باش عطار نیشابوری باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق شماره ۴۲ - دل دادم و ترکِ کفر ودینش کردم عطار نیشابوری باب چهلم: در ناز و بیوفائی معشوق شماره ۱۱ - گر از تو مرا کفر و اگر ایمان است عطار نیشابوری باب چهل و دوم: در صفت دردمندی عاشق شماره ۲۰ - عمری به هوس در تک و تاز آمد دل