الحکایه و التمثیل
در خاتمت کتاب گوید
شماره ۴۳ - هم بر کف ودود، مُلْک بتوانی راند
شماره ۸۵ - زان روز که از عدم پدید آمدهایم
شماره ۳۸ - در دریایی که نه سر و نه پا داشت
شماره ۴۸ - در بادیهای که پا ز سر باید کرد
شماره ۲ - این سودایی که میدواند ما را
شماره ۴۴ - چندان که ز عالم پس و پیشش دیدم
شماره ۷۵ - آن مرغ عجب در آشیان کی گنجد
شماره ۱۲ - چون محرم هم نفس نهای، تو چه کنی
شماره ۱۸ - جان شیفتهٔ الست می پنداری
شماره ۲۰ - جمشید به گلخنی در افتاد و برفت
شماره ۲ - هرچیز که آن برای ما خواهد بود
شماره ۴۷ - ما هر دو جهان زیر قدم آوردیم
شماره ۷ - احوالِ جهان سخت عجیب افتادهست
شماره ۳۸ - دل هرچه که دید خشک لب دید همه
شماره ۴ - قومی ز محال در جنون افتادند
شماره ۱۱ - هر چند ز ننگِ خود خبردار نهایم
شماره ۳۱ - در حیرانی بنده وآزاد هنوز
شماره ۲۹ - گاهی به هوس حرف فنا میخوانیم