رباعی ۵۷ - خورشید که هست شمسهٔ هفت ایوان
گرمی شعلهٔ آفتاب در عالم فتادن و مرغ آبی از غایت گرما منقار از هم گشادن و رفتن شاهزاده از مصر به سبزهزاری که از لطف نسیم او روح مسیحا تازه گشتی و با فیض چشمهسارش خضر از آب زندگانی گذشتی
عروس خیال از حجلهٔ اندیشه برون آوردن و او را در نظر ناظران جلوه دادن در تعریف بزمگاه سرور و صفت دامادی منظور
حکایت - به حربا گفت خفاشی که تا چند
در جستجوی جایی دلکش و سرزمینی خرم
حکایت - یکی صیاد مرغی بسته پر داشت
گفتار در بیرون آمدن شیرین از مشکوی خسرو
گفتار درآوردن خادمان شیرین فرهاد را در نزد آن ماه جبین و دلربایی آن نازنین از فرهاد
در اظهار نمودن شیرین محبت خویش را به آن غمین مهجور
در توصیف دشتی که رشک گلزار بهشت بود و تفرج شیرین در آن دشت و رسیدن نامهٔ خسرو به او
شماره ۶ - پوپک دیدم به حوالی سرخس
شماره ۱۴ - آن صحن چمن، که از دم دی
رباعی ۱۴ - آمد بر من که یار، کی؟ وقت سحر
رباعی ۲۶ - ای از گل سرخ رنگ بربوده و بو
قصیده ۹ - حکیمان را چه میگویند چرخ پیر و دورانها
قصیده ۲۹ - آنکه بنا کرد جهان زین چه خواست؟
قصیده ۳۳ - چون در جهان نگه نکنی چون است؟
قصیده ۴۴ - گویند عقابی به در شهری برخاست
قصیده ۶۱ - چند گوئی که چو ایام بهار آید
قصیده ۷۴ - صبا باز با گل چه بازار دارد؟