رباعی ۳۰ - رنگی ز رخ چو لاله زارم بفرست
رباعی ۳۱ - زلف تو، اگر فزود، اگر کاست خوشست
رباعی ۳۳ - ما را تو چنین ز دل بر آری نیکست
رباعی ۳۴ - بر گوشهٔ چشم تو، که شوخ و شنگست
رباعی ۳۶ - رویت، که به خوبی گل خندان منست
رباعی ۳۷ - جانا، دلم از فراق رویت خونست
رباعی ۳۸ - زلفت چو شب و چهره چو روزی نیکوست
رباعی ۴۲ - دلدار چو در سینه دل نرم نداشت
رباعی ۵۰ - دل بندهٔ بند سنبل پست تو باد!
رباعی ۶۰ - ای ماه، غمت جامهٔ دل در خون برد
رباعی ۶۵ - زلف تو، که صد سینه ز دل خالی کرد
رباعی ۶۸ - خالی که رخ تو آشکارش پرورد
رباعی ۶۹ - گل بار دگر لاف صفا خواهد زد
رباعی ۷۱ - کی ماه به حسن چون تو والا باشد؟
رباعی ۷۴ - زلف تو ز بالای تو مهجور نشد
رباعی ۷۷ - لعلت که پر از گوهر ناسفت آمد
رباعی ۷۹ - مه روی ترا ز مهر مه میداند
رباعی ۸۱ - دلها همه از شرح جمالت مستند
رباعی ۸۳ - از مشک سیه سه خال کت بر سمنند
رباعی ۸۴ - گندم گونی که همچو کاهم بربود