شماره ۳۵۹ - دیده ز فراق تو زیان می بیند
شماره ۳۶۱ - گفتم که ترا ماه زمین می گویند
شماره ۳۶۲ - راز من و تو چو هر کسی می گویند
شماره ۳۶۶ - روزی لبم از رخ تو بوسی بر بود
شماره ۳۶۸ - ای دل اگرت چه دیده بس رنج نمود
شماره ۳۷۳ - آسوده تنی کز تو بتیمار بود
شماره ۳۷۷ - چون روی ترا آیینه در پیش بود
شماره ۳۷۸ - مهرت ز ستم همیشه در میغ بود
شماره ۳۷۹ - معشوقه چو شاهد و باندام بود
شماره ۳۸۶ - آن شد که مرا دل و توانایی بود
شماره ۳۸۸ - وقتست که گل تاج سر انگشت شود
شماره ۳۹۶ - تا لعل لبت چو غنچه در خنده فزود
شماره ۴۰۴ - باغ از گل و لاله ار چه می آراید
شماره ۴۰۸ - گل را همه ساز و رنگ و بومی باید
شماره ۴۱۲ - جانرا غم تو هیچ خوشتر ناید
شماره ۴۱۳ - بی یاد تو از من نفسی برناید
شماره ۴۱۸ - چون یادم از آن روی نکو می آید
شماره ۴۲۰ - چشم ز میان تو نشان هیچ ندید
شماره ۴۲۶ - چون زلف ترا کار ببالا برسید
شماره ۴۲۹ - ای وصل تو بر تراز تمنای امید