عرفان

خیام رباعیات رباعی ۴۶ - می لعل مذابست و صراحی کان است خیام رباعیات رباعی ۴۸ - نیکی و بدی که در نهاد بشر است خیام رباعیات رباعی ۵۰ - هر ذره که در خاک زمینی بوده است خیام رباعیات رباعی ۵۲ - یک جرعه می ز ملک کاووس به است خیام رباعیات رباعی ۵۴ - آنانکه محیط فضل و آداب شدند خیام رباعیات رباعی ۵۷ - آن کس که زمین و چرخ و افلاک نهاد خیام رباعیات رباعی ۵۸ - آرند یکی و دیگری بربایند خیام رباعیات رباعی ۶۹ - بر چشم تو عالم ارچه می‌آرایند خیام رباعیات رباعی ۷۱ - تا چند اسیر رنگ و بو خواهی شد خیام رباعیات رباعی ۷۲ - تا راه قلندری نپویی نشود خیام رباعیات رباعی ۷۴ - چون روزی و عمر بیش و کم نتوان کرد خیام رباعیات رباعی ۷۶ - در دهر چو آواز گل تازه دهند خیام رباعیات رباعی ۸۲ - کس مشکل اسرار اجل را نگشاد خیام رباعیات رباعی ۸۳ - کم کن طمع از جهان و می‌زی خرسند خیام رباعیات رباعی ۸۷ - گویند بهشت و حورعین خواهد بود خیام رباعیات رباعی ۸۸ - گویند بهشت و حور و کوثر باشد خیام رباعیات رباعی ۸۹ - گویند هر آن کسان که با پرهیزند خیام رباعیات رباعی ۹۰ - می خور که ز دل کثرت و قلت ببرد خیام رباعیات رباعی ۹۳ - هرگز دل من ز علم محروم نشد خیام رباعیات رباعی ۹۷ - یک قطره آب بود با دریا شد