عرفان

حافظ غزلیات غزل ۴۶ - گل در بر و می در کف و معشوق به کام است حافظ غزلیات غزل ۴۷ - به کوی میکده هر سالکی که ره دانست حافظ غزلیات غزل ۴۸ - صوفی از پرتو می راز نهانی دانست حافظ غزلیات غزل ۴۹ - روضهٔ خُلدِ برین خلوتِ درویشان است حافظ غزلیات غزل ۵۲ - روزگاریست که سودای بتان دین من است حافظ غزلیات غزل ۵۳ - منم که گوشه ی میخانه خانقاه من است حافظ غزلیات غزل ۵۵ - خم زلف تو دام کفر و دین است حافظ غزلیات غزل ۵۶ - دل سراپرده ی محبت اوست حافظ غزلیات غزل ۵۷ - آن سیه چرده که شیرینی عالم با اوست حافظ غزلیات غزل ۵۸ - سر ارادت ما و آستان حضرت دوست حافظ غزلیات غزل ۶۰ - آن پیک نامور که رسید از دیار دوست حافظ غزلیات غزل ۶۲ - مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست حافظ غزلیات غزل ۶۳ - روی تو کس ندید و هزارت رقیب هست حافظ غزلیات غزل ۶۴ - اگر چه عرض هنر پیشِ یار بی‌ادبی‌ست حافظ غزلیات غزل ۶۵ - خوش‌تر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست؟ حافظ غزلیات غزل ۶۶ - بنال بلبل اگر با مَنَت سرِ یاری‌ست حافظ غزلیات غزل ۶۷ - یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانهٔ کیست؟ حافظ غزلیات غزل ۶۹ - کس نیست که افتادهٔ آن زلفِ دوتا نیست حافظ غزلیات غزل ۷۱ - زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست حافظ غزلیات غزل ۷۲ - راهی‌ست راهِ عِشْق که هیچَش کِنارِه نیست