عرفان

فصیحی هروی رباعیات شماره ۱۶۴ - گر خار و خسی تو آتش تن می‌جوی فصیحی هروی رباعیات شماره ۱۶۶ - ای آنکه به هرزه راه شک می‌پویی فصیحی هروی ابیات پراکنده شماره ۱ - نخست عقل درین ره خراب کرد مرا فصیحی هروی ابیات پراکنده شماره ۳ - به داغی بستم آیین طراوت لاله‌زاری را فصیحی هروی ابیات پراکنده شماره ۴ - خاک آن کوی فصیحی ز جبین رنجه مکن فصیحی هروی ابیات پراکنده شماره ۶ - زنده می‌گردم پس از مردن چو بر من بگذری فصیحی هروی ابیات پراکنده شماره ۷ - خنده می‌بینی ولی از گریه دل غافلی فصیحی هروی ابیات پراکنده شماره ۱۰ - خاکستر منصور تو را باز توان سوخت فصیحی هروی ابیات پراکنده شماره ۱۴ - سینه بگدازم و دل خون کنم و جان سوزم فصیحی هروی ابیات پراکنده شماره ۱۶ - رتبه حسن بلندست چه حاجت به نقاب فصیحی هروی ابیات پراکنده شماره ۱۷ - در مذهب ما هر چه بجز دوست حرام است فصیحی هروی ابیات پراکنده شماره ۲۵ - دیده شب فال مراد از موج اشک ما گرفت فصیحی هروی ابیات پراکنده شماره ۲۷ - شاید که به آفرینش خود نازد فصیحی هروی ابیات پراکنده شماره ۲۸ - غم عشقت به عالم درنگنجد فصیحی هروی ابیات پراکنده شماره ۳۰ - لب تشنه فتادیم در آن بادیه کانجا فصیحی هروی ابیات پراکنده شماره ۳۱ - بال و پر سوز که تا قوت پروازی هست فصیحی هروی ابیات پراکنده شماره ۳۲ - از آن ترسم که فردای قیامت فصیحی هروی ابیات پراکنده شماره ۳۳ - مصر عصمت چه دیاری‌ست که خوبان آنجا فصیحی هروی ابیات پراکنده شماره ۴۹ - هرگز مباش آتش سوزان، سپند باش فصیحی هروی ابیات پراکنده شماره ۵۰ - این پرده‌های حسن نظر تیره می‌کند