شماره ۵۲ - جانی که درو تیره و روشن تو بوَد
شماره ۵۴ - چون نور منوّرِ سُبُل یابی باز
شماره ۵۵ - آن راز که هست در پس صد سرپوش
شماره ۵۶ - در حضرت حق، جمله ادب باید بود
شماره ۵۹ - کی پشه تواند که ثریا بیند
شماره ۶۰ - گر باخبرست مرد و گر بیخبرست
شماره ۶۱ - برخیز و به بحرِ عشقِ دلدار درای
شماره ۶۳ - گر تو دل خویش بیسیاهی بینی
شماره ۶۴ - گردیدهوری تو دیده بر کار انداز
شماره ۶۶ - در بند خیال غیر یک ذرّه مباش
شماره ۶۷ - تا کی خود را ز پای و سراندیشی
شماره ۶۸ - هر جان که به نور قدس پیش اندیش است
شماره ۶۹ - چون نیست ترا کار ز سودا بیرون
شماره ۷۰ - گر پرده ز روی کار بر میداری!
شماره ۷۲ - هر جانی را که غرق انعام بود
شماره ۷۴ - چون نیست، گر از پیش روی، پیشانت
شماره ۷۶ - گر برخیزد ز پیش چشم تو منی
شماره ۷۷ - آن را که به چشم کشف پیداست یقین
شماره ۷۸ - بنگر بنگر، ای دل! اگر مرد رهی
شماره ۷۹ - میپنداری که حق هویدا گردد