عرفان

گوهرهایی که با این برچسب نشانه‌گذاری شده‌اند.

۵۸۵۳۰ گوهر همه‌ی برچسب‌ها
عطار نیشابوری باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید شماره ۱۷ - تا عقل من از عقیله آزادی یافت عطار نیشابوری باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید شماره ۲۰ - روزی دو سه خانه در عدم باید داشت عطار نیشابوری باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید شماره ۲۱ - ما روی ز هر دو کون برتافتهایم عطار نیشابوری باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید شماره ۲۲ - زان روز که آفتاب حضرت دیدیم عطار نیشابوری باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید شماره ۲۳ - از فوق، ورای آسمان بودم من عطار نیشابوری باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید شماره ۲۴ - چون من نه منم چه جان و تن باشم و بس عطار نیشابوری باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید شماره ۲۵ - عمرم دایم ز روز و شب بیرون است عطار نیشابوری باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید شماره ۲۶ - با هستی و نیستیم بیگانگیست عطار نیشابوری باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید شماره ۲۷ - المنة للّه که نیم هر نفسی عطار نیشابوری باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید شماره ۲۸ - تا شاگردم به قطع استادترم عطار نیشابوری باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید شماره ۲۹ - چیزی است عجب در دل و جانم که مپرس عطار نیشابوری باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید شماره ۳۰ - ما جوهر پاک خویش بشناختهایم عطار نیشابوری باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید شماره ۳۱ - امروز چو من شفیته و مجنون کیست عطار نیشابوری باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید شماره ۳۲ - مرغ دل من ز بس که پرواز آورد عطار نیشابوری باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید شماره ۳۳ - ما را نه به شهر و نه به منزل کاری است عطار نیشابوری باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید شماره ۳۴ - مستم ز می عشق و خراب افتاده عطار نیشابوری باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید شماره ۳۵ - زین راز که در سینهٔ ما میگردد عطار نیشابوری باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید شماره ۳۷ - هر روز ز چرخ بیش میخواهم گشت عطار نیشابوری باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید شماره ۳۸ - زین پیش دم از سر جنون میزدهام عطار نیشابوری باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید شماره ۴۱ - چون وصل، غمم بر غمِ هجران بفزود