شماره ۱۷ - تا عقل من از عقیله آزادی یافت
شماره ۲۰ - روزی دو سه خانه در عدم باید داشت
شماره ۲۱ - ما روی ز هر دو کون برتافتهایم
شماره ۲۲ - زان روز که آفتاب حضرت دیدیم
شماره ۲۳ - از فوق، ورای آسمان بودم من
شماره ۲۴ - چون من نه منم چه جان و تن باشم و بس
شماره ۲۵ - عمرم دایم ز روز و شب بیرون است
شماره ۲۶ - با هستی و نیستیم بیگانگیست
شماره ۲۷ - المنة للّه که نیم هر نفسی
شماره ۲۸ - تا شاگردم به قطع استادترم
شماره ۲۹ - چیزی است عجب در دل و جانم که مپرس
شماره ۳۰ - ما جوهر پاک خویش بشناختهایم
شماره ۳۱ - امروز چو من شفیته و مجنون کیست
شماره ۳۲ - مرغ دل من ز بس که پرواز آورد
شماره ۳۳ - ما را نه به شهر و نه به منزل کاری است
شماره ۳۴ - مستم ز می عشق و خراب افتاده
شماره ۳۵ - زین راز که در سینهٔ ما میگردد
شماره ۳۷ - هر روز ز چرخ بیش میخواهم گشت
شماره ۳۸ - زین پیش دم از سر جنون میزدهام
شماره ۴۱ - چون وصل، غمم بر غمِ هجران بفزود