قصیده ۲۳ - ای سیه مار جهان را شده افسونگر
قصیده ۲۵ - ای بی خبر ز منزل و پیش آهنگ
قصیده ۳۱ - حاصل عمر تو افسوس شد و حرمان
آتش دل
در گله گزاری و ستایش
در ستایش کاخ میرمیران
پایهٔ سریر معانی بر عرش نهادن و گام فکر در عرصهٔ سپهر گشادن در مدح شهسواری که فضای هستی گویی از اقلیم اوست
دایرهٔ پرگار سخن را از پرگار خانهٔ دو زبان ساختن و در میدانگاه خاتمهٔ بیان علم فراغت افراختن و خاتمه سخن را به مناجات مثنی کردن و نامهٔ کن و خامهٔ قدرت تمام نمودن رسالهٔ رسالت به نعمت مهر محمدی ختم نمودن
گفتار اندر طلب نمودن شیرین استادان پرهنر را برای بنا نمودن قصر شیرین و یافتن خادمان فرهاد را
گفتار درآوردن خادمان شیرین فرهاد را در نزد آن ماه جبین و دلربایی آن نازنین از فرهاد
در بیان گرفتاری فرهاد به کمند عشق شیرین
قصیده ۱۷۱ - شاید که حال و کار دگر سان کنم
قصیده ۱۸۶ - ای دننده همچو دن کرده رخان از خون دن
شمارهٔ ۲۰ - در وصف بهار و مدح فضل بن محمد حسینی
شمارهٔ ۳۳ - در وصف بهار و مدح شهریار
ابیات پراکنده
قصیدهٔ شمارهٔ ۳۴ - در مدح عضدالدوله امیر یوسف برادر سلطان محمود
غزل ۴۰ - فرمان ملک چه ساحری ساخت
غزل ۳۶۷ - خطی بر سوسن از عنبر کشیدی
شمارهٔ ۲۸ - در مدح عموی خود کافی الدین شروانی