توهین و فحاشی، در حقیقت تجلیِ خودخواهیِ محض است. آنکه زبان به تندی و ناسزا می‌گشاید، تنها به خشمِ زودگذر یا غرورِ آسیب‌دیده‌ی خود می‌اندیشد و از تأثیرِ تلخِ کلامش بر روانِ دیگری غافل است. این رفتار، همچون تیغی است که نه فقط حرمتِ دیگران را می‌شکافد، بلکه فضای جامعه را نیز مسموم می‌کند. فردِ توهین‌کننده، با این خودمحوری، نشان می‌دهد که برایش حفظِ کرامتِ انسانیِ همنوعانش ارزشی ندارد.

راستی، آیا انسانِ فرهیخته‌ای که به شرافتِ اخلاقی باور دارد، هرگز آگاهانه دیگری را می‌آزارد؟ احترام، انتخابِ آزادانه‌ی کسانی است که منافعِ جمع را بر خواسته‌های زودگذرِ خود ترجیح می‌دهند. شایسته است به جای زبانِ توهین، گفت‌وگو را برگزینیم؛ چرا که جامعه‌ای که در آن کرامتِ انسانی پاس داشته می‌شود، آرامش و اعتماد در آن جاری خواهد بود.