ای آنکه به گیسو هوس ناز نبینی
یا چشم بدزدی؛ دل دمساز نبینی
رسم است که پنهان شود از غیر؛ معما
رقصی که تماشاش از آغاز نبینی
تا صبح نشینی؛ گذر عمر ندانی
در خاطره‌ی شب‌پره پرواز نبینی
در حافظه‌ی شاعر اگر واژه نماند
در حنجره‌ی بلبلی آواز نبینی
هر چند که نزدیک بُوَد "مُنتَظَر" آید
در ذائقه‌ی مردمت اعجاز نبینی
از دام جهالت کسی آزاد نگردد
اندیشه‌ی تابانِ وطن‌ساز نبینی
از توشه‌ی دانش دل فرزاد نداریم!
افسوس که افسونِ طرب، باز نبینی
رمزیست مرا چشمک طناز «ستاره»
این مصلحت ماست که تو راز نبینی
یکشنبه ۰۶ بهمن ماه ۱۳۹۸
از دفتر غزلیات علیرضا نورزادلاله