تعادل از دفتر غزلیات علیرضا نورزادلاله

همیشه بوده میان من و تو صحبت بلبل

همیشه خیره به چشمان نرگست زده‌ام زل

خبر ندادمت از ریشه‌های خشک وجودم

مقابل رخ‌ات آورده‌ام سبد سبد از گل

قسم به لحظه‌ی اعجاز هر غزل که سرایم

ز دل بهانه‌ی بغض‌ات به واژه‌ها بزند پل

من از شکستن بغضی که در سکوت شنیدم

رسیده‌ام به یقین که نمی‌کنی تو تعامل

من از امید بریدم، نشسته‌ام که بمیرم ...

گذشتم از هوس وصل و آرزوی تکامل

زمین به قله‌ی قافش به تکیه‌گاه شبانه

به لرزه می‌کند ایما، نشانه‌های تحمل

ز آتشی که دل من فکنده در دل برزخ

میان جنت و دوزخ نهاده رمز و تبادل

دوباره صبر و نمازش شکسته‌تر شده عابد

نمی‌تواند از این پس نبیندم به تغافل

فلک فکنده میان من و تو فاصله اما ...

دگر به تاب و توانش نمانده حفظ تعادل

جمعه ۱۱ بهمن ماه ۱۳۹۸