باز به جان واژهها نور فکنده دستِ تو
کفر نوشتم و غزل گشت به ناز شستِ تو
قبله شدی و سجدهام بادة نوشِ نور شد
تا به ابد ضریح من! حلقهی بیگسستِ تو
بیهمه چیز گشتهام! ظاهر و باطنم همین
با دل من چه میکند ظاهر می پرستِ تو
خواستهای سکوتِ من تا که نبیندم کسی!
نیست اثر ز من ببین! هر چه که هست هستِ تو
شمس و قمر مسخّرت، گردش کهکشان ز تو
دستِ دلم دراز تا عرش به داربستِ تو
روز و شب است جابهجا، عقربههاست گیج و ویج
من که فقط نبودهام! هر چه که هست مستِ تو
شنبه ۱۲ بهمن ماه ۱۳۹۸
از دفتر غزلیات علیرضا نورزادلاله