ماه سیمای تو را دارم و بیمارم هنوز
هر چه دارم ز تو رویاست و بیدارم هنوز
چاره جُستم همه جا نام تو بردند همه
کو به کو در طلبت در پی تیمارم هنوز!
این چه دردیست که هرگز به درمان نرسد!؟
دل رسوا کارزار است و به پیکارم هنوز
چشمت آوار به آوارِ دلم را طی کرد
شد خرابات به سامان و من آوارم هنوز
خواب در چشم ترم ولوله بر پا کرده
رُعبِ کابوس به سر دارم و بیدارم هنوز
به سرم شوق جنون هست بخوانم "مجنون"
گر چه "دیوانه" بخوانی؛ من سزاوارم هنوز
من وفادارترین غافلم از عقل و حواس
دل و دین داده ز کف لیک وفادارم هنوز
روز و شب تاب و تبت با من و من میسوزم
سوز و سازیست که "دلدار" نه "دل" دارم هنوز!
دوشنبه ۱۴ بهمن ماه ۱۳۹۸
از دفتر غزلیات علیرضا نورزادلاله