شماره ۵۳۷ - بخود پیرایه چون آن سرو سیم اندام میبندد

بخود پیرایه چون آن سرو سیم اندام میبندد
بسوری سنبل و بر ماه مشک خام میبندد ۱

بنامیزد از این مشاطه نازم باغبانیرا
که بر مه غالیه سایه بگل بادام میبندد ۲

نماید در دل شب صبح صادق را زهر جانب
بروی روز روشن بامدادان شام میبندد ۳

لب تو باده خلر دو چشمت ماه را ساغر
که بر می نشئه یا خود باده را بر جام میبندد ۴

حذر زان غمزه کافر فغان زآن چشم افسونگر
که بیخ کفر میسوزد در اسلام میبندد ۵

بنازم آهوی مردم شکار چشم مستت را
که خلقی را بموئی میکشد در دام میبندد ۶

بتی دارم که دارد کعبه و بتخانه راتوام
ره کعبه زده در بر رخ اصنام میبندد ۷

کمیت فکر آشفته زتک افتاده در وصفش
که از رفعت گذر بر طارم اوهام میبندد ۸

علی آن پرد دار سر که دست حق بود دستش
که هم آغاز بگشوده است و هم انجام میبندد ۹