شماره ۶۵۲ - دلی که عشق بود در طبیعتش مجبول

دلی که عشق بود در طبیعتش مجبول
کجا عدول نماید بحکمت معقول ۱

گرم چو شمع بسوزی من آن نخواهم بود
که با حضور تو خاطر کنم بخود مشغول ۲

گهی بمردم و گه زنده گشتمی ورنه
خبر نبود مرا هیچ از خروج و دخول ۳

خبر نداش زاسرار یار ما جبریل
میان عاشق و معشوق عشق بود رسول ۴

زخونبها نزند دم بحشر کشته عشق
که رمزهاست نهان پیش قاتل و مقتول ۵

مسلم است دو عالم بعشق و بس زازل
که تا ابد نشود از زسلطنت معزول ۶

حدیث دلبر خود با دگر بتان چکنم
اگر تمیز نداری زفاصل و مفضول ۷

میانه علی و دیگران همین فرق است
که تیغ چوبی و سیف مهند مسلول ۸

حدیث زلف تو می گفت دوش آشفته
ندا رسید که بس کن که الحدیث یطول ۹