شماره ۷۱۲ - بر بهشت رخت آن خال که دیدم گفتم

بر بهشت رخت آن خال که دیدم گفتم
من چو آدم زپی گندم جنت افتم ۱

گفتمش پای بجا طاق منم پیش رخت
ابرویت گفت در این مرحله با تو جفتم ۲

اشک غماز شدش پرده در مردم چشم
راز عشق تو که در پرده دل بنهفتم ۳

توبه ام داد که آیم سوی مسجد از دیر
شیخ پنداشت که من وسوسه اش پذرفتم ۴

گه به بتخانه چین بودم و گه در تبت
با خیال رخ و زلفت چو ببستر خفتم ۵

تو می لعل بلب داشتی از ساغر غیر
من زالماس مژه لؤلؤ تر میسفتم ۶

بامدادان زدرم آمد و بر گریه من
غنچه وش کرد تبسم که چو گل بشکفتم ۷

با خیال تو نگنجد بدلم غیر از تو
که من این خانه پی مقدم سلطان رفتم ۸

پیر میخانه توحید علی سر الله
که بجز از لب او سر خدا نشنفتم ۹

دل آشفته که جا در خم زلفینش کرد
گفت آشفته زسودای تو من آشفتم ۱۰