شماره ۸۱۶ - بگذر از سرخی رنگم که چو لاله در باغ

بگذر از سرخی رنگم که چو لاله در باغ
داغ دار است دل و چهره زخون رنگینم ۱

شست و شوئی کنم از آب در میخانه
تا شوم پاک مگر پاکدلی بگزینم ۲

دامن از گرد تعلق بفشانم چون سرو
شوم آزاده و دامن زجهان برچینم ۳

بر تو ننگ است جهان لیک بدل جلوه گری
تا چه وسعت بود آیا بدل مسکینم ۴

بسکه آشفته حدیث از خم زلف تو نوشت
نافه ریزد چو غزال از قلم مشکینم ۵

ید و بیضا کند از مدح یدالله چو کلیم
معجز آمیز بود خامه سحر آگینم ۶

شکوه از مدعیان جز بر داور نبرم
تا کشد تیغ دو سر را و بخواهد کینم ۷

گفته بود بتفاخر سگ کوی علیم
فخر اینست اگر چند که کمتر زینم ۸

رند و میخواره و قلاشم و آشفته شهر
لیک جز مدحت حیدر نبود آئینم ۹