شماره ۸۳۳ - بوستان باغ بهشتست و عیان می بینم

بوستان باغ بهشتست و عیان می بینم
نیستم آدم اگر بیتو در او بنشینم ۱

هیچ دانی زچه از کف ننهم جام شراب
زآنکه عکس رخ دلدار در آن می بینم ۲

بگذر از سرخی رنگ که چو لاله در باغ
داغ دار است دل و چهره زخون رنگینم ۳

شست و شوئی کنم از آب در میخانه
تا شوم پاک مگر پاکدلی بگزینم ۴

دامن از گرد تعلق بفشانم چون سرو
شوم آزاده و دامن زجهان برچینم ۵

بر تو تنگ است جهان لیک بدل جلوه گری
تا چه وسعت بود آیا بدل مسکینم ۶

بسکه آشفته حدیث از خم زلف تو نوشت
نافه ریزد چو غزال از قلم مشکینم ۷

ید و بیضا کند از مدح یدالله چو کلیم
معجز آمیز بود خامه سحر آگینم ۸

شکوه از مدعیان جز بر داور نبرم
تا کشد تیغ دو سر را و بخواهد کینم ۹

گفته بودم بتفاخر سگ کوی علیم
فخر اینست اگر چند که کمتر زینم ۱۰

رند و میخواره و قلاشم و آشفته شهر
لیک جز مدحت حیدر نبود آئینم ۱۱