شماره ۸۳۷ - ما زسودای گل و از بوستان آسوده ایم

ما زسودای گل و از بوستان آسوده ایم
نوبهاری جسته ایم و از خزان آسوده ایم ۱

اصل جانان هست گو یکسر جهان فانی بود
یکجهان جان برده ایم و از جهان آسوده ایم ۲

گر بهشت نسیه ای دارند وقتی زاهدان
ما بنقد از همت پیر مغان آسوده ایم ۳

گر بلا پیوسته بارد زآسمان ما را چه غم
زآنکه اندر سایه دارالامان آسوده ایم ۴

ما بخاک میکده جستیم آب زندگی
خضر را گو کز حیات جاودان آسوده ایم ۵

مژده کامد آن پری کاندر میان مردمان
ما زطعن مردمان اندر جهان آسوده ایم ۶

یوسفی در مصر دل جستم عزیز ایدوستان
از تمنای بشیر و کاروان آسوده ایم ۷

ما متاع دین و دل دادیم بر تاراج عشق
از خطرهای ره وز رهزنان آسوده ایم ۸

برده عشقت از دل پیر و جوان تاب و توان
خوش زتیر طعنه پیر و جوان آسوده ایم ۹

آن زره موی کمان ابرو که اندر خیل ماست
ما زتیغ تیز وز تیر و کمان آسوده ایم ۱۰

تا که آشفته امام عصر را شد مدح خوان
از بلای فتنه آخر زمان آسوده ایم ۱۱