از سر ره - تا غبار افشاند جان - برخاستم

از سر ره - تا غبار افشاند جان - برخاستم
چون الف در وصل جانان از میان برخاستم ۱

غرق خون هر چند جام روزی ام چون لاله بود
از کنار خوان قسمت شادمان برخاستم ۲

مقصد از سامان هستی مهر تابان تو بود
همچو شبنم چهره چون دادی نشان برخاستم ۳

در لگد کوب حوادث جان دیگر یافتم
چون غبار از زیر پای کاروان برخاستم ۴

همچو بلبل با گرانجانان ندارم الفتی
طوطیان تا لب گشودند از میان برخاستم ۵

صحبت شوریده حالان مایه شوریدگی است
با «امین» هر گه نشستم بی امان برخاستم ۶