شماره ۹۲۸ - بآن امید که مطلب بر او شود روشن

بآن امید که مطلب بر او شود روشن
شبان طور رود سوی وادی ایمن ۱

بدست حسن بتان نیست غیر باد بدستت
که خوشه چین نبرد دانه ای از آن خرمن ۲

زعجز و لابه به عاشق در او اثر نکند
که هست با تن سیمین دل بتان آهن ۳

بعشق و رندی و مستی سمر شدم چکنم
نه زاهدم که بپوشم لباس شید بتن ۴

بدست غیر مده لعل لب زبوالهوسی
نگین جم چکنی زیب دست اهریمن ۵

مکن تو دست بگردن رقیب را زنهار
که خون عاشق مسکین بگیردت دامن ۶

گمان مکن که گذاریم دامنت از دست
اگر تو دست فشانی و برکشی دامن ۷

تو غنچه لب چه بزه کرده ای خدنگ نظر
چو گل شهید تو پوشد زخون خویش کفن ۸

یاد زلف تو آشفته شب بود افزون
که شب غریب بود بیشتر بیاد وطن ۹

بخبث نفس گنه کار من شکی نبود
بآب مدح علی لیک شسته ام سروتن ۱۰

مگر که نافه چینم زخامه میریزد
که بوی مشگ شنیدند مردمم زسخن ۱۱