شماره ۹۴۴ - مهی تابیده از مشکوی مشکین

مهی تابیده از مشکوی مشکین
که شکر خنده اش را بند شیرین ۱

دو صد چین نافه دارد هر غزالش
اگر چین را بود آهوی مشکین ۲

دلش از سنگ و سر پنجه زفولاد
حریر اندام دارد سینه سیمین ۳

نگارینا نخواهد خون بها کس
برآور زآستین دست نگارین ۴

عیان عکس رخت زآئینه دل
چو عکس باده از جام بلورین ۵

گل انداما بغیری تا هم آغوش
مرا از خارو خارا گشته بالین ۶

مرا نیش است بی تو نوش دارو
ولی با توست نیشم راح نوشین ۷

شراب کهنه و یار نوات باد
زسر پروای جانبازان دیرین ۸

مه و پروین گواه اشک و آهم
که هر شب بگذرد از ماه و پروین ۹

بنه گر مرد راهی دین و دل را
عروس عشق را این است کابین ۱۰

مکانت لامکان دادند ای عشق
که در امکان نمیگنجی زتمکین ۱۱

تو سراللهی و آئینه حق
نمی بیند کست جز چشم حق بین ۱۲

منم مجنون لیلای ولایت
نه فرهادم که بازم جان شیرین ۱۳

غریب افتاده آشفته بکویت
ترحم کن که درویش است و مسکین ۱۴