شماره ۱۰۱۱ - گوی داند که بچوگان کسی افتاده

گوی داند که بچوگان کسی افتاده
که بسر رفته بمیدان و بسی افتاده ۱

حالت عاشق بی دین و دل آری داند
هر که را کار دل و دین بکسی افتاده ۲

همه تن حیرتم از آب و هوای ره عشق
که هما از چه شکار مگسی افتاده ۳

دل مجنون بفغان ناقه لیلاش زپی
کاروان از پی بانگ جرسی افتاده ۴

دل ببوی سر زلف تو شکار نظر است
درد شب بین که بدست عسسی افتاده ‏ ۵

عقل اندوخته خرمن بره پرتو عشق
در ره برق عجب مشت خسی افتاده ۶

توئی آن نور که از طور ولایت جستی
که کلیمت بشعاع قبسی افتاده ۷

غم فردا مخور آشفته که کارت بعلیست
داد خواهی بعجب دادرسی افتاده ۸