شماره ۱۰۱۸ - زابروان تیغ دو سر بر مه و مهر آخته ای

زابروان تیغ دو سر بر مه و مهر آخته ای
رتبه خود چه توان کرد که نشناخته ای ۱

هیچکس راه نبرده که کجا منزل تست
چون کلیسا و حرم هر دو بپرداخته ای ۲

گفتی ای عقل که با عشق کنم ساز نبرد
پنجه ای صعوه بشاهین زچه انداخته ای ۳

مطربا راست نوازی ره عشاق بیار
اینچنین نغمه از این پرده تو ننواخته ای ۴

این صف آرائی مژگان سیه حاجت نیست
که بیک غمزه تو کار دو جهان ساخته ای ۵

دین و دل صبر و خرد رفت بتاراج نظر
تا تو ای عشق دو اسبه بسرم تاخته ای ۶

نوبت سلطنت امروز بزن کز خم زلف
پرچم از غالیه بر مهر و مه افروخته ای ۷

سروناز که در این باغ شده جلوه گهت
که تو را طوق بگردن بود و فاخته ای ۸

شاید آشفته ای که اکسیر مرادت بزنند
زانکه در بوته اخلاصش بگداخته ای ۹

کعبه دل زعلی جا چه دهی نقش بتان
بازی عشق و چنین نرد دغل باخته ای ۱۰