شماره ۱۲۴۲ - اگر چه ماه عبادت تو ای مه رجبی

اگر چه ماه عبادت تو ای مه رجبی
بیا بیا که مرا اصل مایه طربی ۱

بیار بوسه از آن لب به روزه دار وصال
خوش است روزه گشودن به شرع از رطبی ۲

کنند با همه آلایش ار کرامتها
عجب مدار ز عشاق کار بوالعجبی ۳

مرا حیات میسر نمیشود بی تو
که همچو روح روانم تو درگ عصبی ۴

مسبب است خدا لیک لازم است اسباب
حیات مرده دلان را تو ساقیا سببی ۵

اگر ز زرنگ بود اصل دوده ات ای خال
به چشم دیده ور از زنگیان مه نسبی ۶

گهی به عقده راس و ذنب فتد گر خور
تو آفتاب بهر مه به عقده ذنبی ۷

مرا ز زلف و بناگوش تست صبح و مسا
جز این به کشور عشاق نیست روز و شبی ۸

طبیب حسن علاجش کند به عنابی
مریض عشق که دارد ز هجر تاب و تبی ۹

حکیم بود به وهم گمان که یار ز لطف
به حل مسئله جزء برگشود لبی ۱۰

بگیر طره ساقی که تار خوشدلی است
ز شیخ دیده ای آشفته گر غم و تعبی ۱۱

توئی که ساقی مستان و دست یزدانی
امام هر عجم و پیشوای هر عربی ۱۲