شماره ۷۷ - ز طوف میکده واجب بود سپاس مرا

ز طوف میکده واجب بود سپاس مرا
که کرد شوق برهمن خداشناس مرا ۱

چنان که سایه ی ابر بهاری از خورشید
ز جلوه ی تو پریشان شود حواس مرا ۲

مگر ز دست تو ای بوالهوس قدح گیرد
هزار مرتبه ضایع شد التماس مرا ۳

نمی کنم به گل و لاله دست، پنداری
که باغبان به چمن برده بهر پاس مرا ۴

مرا به رد و قبول زمانه کاری نیست
اگر کسی نشناسد، تو می شناس مرا ۵

ز بس به جام شراب است الفتم، چون ماه
برد گرفتگی دل، صدای طاس مرا ۶

به چشم پاک بنازم، که هر نفس بلبل
برد به سیر گلستان به التماس مرا! ۷

چنان به سیر چمن بی تکلفانه روم
که عندلیب کند باغبان قیاس مرا ۸

ازان به کشت امل همچو خوشه می لرزم
که موج آب خبر می دهد ز داس مرا ۹

به عزم سیر چمن چون روم ز خانه برون؟
که خارهاست به پا از گل پلاس مرا ۱۰

ز بس گزند چو یوسف کشیده ام از چاه
چو مار می شود از ریسمان هراس مرا ۱۱

ز بس که جامه دریدم به عشق و رسوایی
ز تن کناره کند چون علم لباس مرا ۱۲

چگونه دامن وصل ترا نگه دارم؟
ز کار رفته چو سرپنجه ی حواس مرا ۱۳

سلیم همچو مسیحا روم به سوی فلک
چه کار مانده درین دیر بی اساس مرا؟ ۱۴