شماره ۱۴۲ - مرا ز راز دو عالم، سخن بلندتر است

مرا ز راز دو عالم، سخن بلندتر است
حدیث اهل محبت ز عالم دگر است ۱

بیا که موسم گل چون نسیم در گذر است
بط شراب چو طاووس مست جلوه گر است ۲

ز رفتن شب و وقت گل چراغ چه غم
پیاله گیر که فصل شکوفه ی سحر است ۳

حریف کاسه ی چشم سیاه مست تو نیست
دلم که از گل رعنا تنک شراب تر است ۴

ازان همیشه سر من به زیر بال خود است
که از هما به خودم اعتقاد بیشتر است ۵

برای رفتن دوزخ بهانه می خواهم
بهشت ورنه مرا جای خانه ی پدر است ۶

کجاست خرقه که خاشاک خشک پیکر ما
ز برق ابر سیاه سمور در خطر است ۷

ره نسیم چمن بس که از قفس بستند
گذشت فصل گل و عندلیب بی خبر است ۸

بهشت باده پرستان سلیم پای خم است
به این دلیل که میخانه عالم دگر است ۹