شماره ۱۵۰ - شکفتگی به گل رویت آرزومند است

شکفتگی به گل رویت آرزومند است
نهال حسن ترا با بهار پیوند است ۱

ز رشک عشق خورم خون عندلیبان را
که دوست نیست گل، اما به دوست مانند است ۲

ز شغل گریه زمانی نمی شود فارغ
مژه به دیده ی من پنجه ی هنرمند است ۳

به یک نگاه برد صدهزار دل از دست
ببین معامله ی عشق، چند در چند است ۴

ز ضبط گریه چه خصمی به جان خود داری؟
که جو خراب شود پیش آب چون بند است ۵

خطای یکدگر از دوستی نمی بینند
گناه اهل محبت چو عیب فرزند است ۶

ترا چه کار به صورت، نظر به معنی کن
شکسته است دل اما درست پیوند است ۷

ترا ز پاس دل خستگان چه عار آید
که بنده ای تو و این خانه ی خداوند است ۸

چه می شود که ازان آیتی بیاموزی
همین نه مصحف تنها برای سوگند است ۹

سلیم را نبری نام پیش او قاصد
بگو کسی به تو بسیار آرزمند است! ۱۰